มีวัวอยู่ตัวหนึ่งมันดื้อมาก เที่ยวออกไปกินหญ้า หรือเดินทำลายสวนของชาวบ้าน ต้องคอยตามมันกลับมา แต่มันก็จะออกไปใหม่ เป็นอยู่อย่างนี้ ก็คล้ายกับใจของเราที่จะคอยจะล่องลอยไป เกิดความคิดวูบขึ้นในสมองตลอดเวลา ต้องคอยดูแลสติให้ควบคุมวัวตัวนี้ไม่ให้ออกไปทำความเสียหายกับไร่นาของชาวบ้าน
อยู่มาวันหนึ่ง ชาวนาเอือมระอามากจึงล่ามโซ่ตัววัวนี้เอาไว้ในยุ้งไม่ให้ออกไปไหน และเตรียมอาหารไปให้มันกินทุกวัน แรกๆวัวไม่ยอมกิน เพราะมันไม่ชอบ มันชอบออกไปเที่ยวข้างนอกมากกว่า แต่ต่อมาก็ยอมกินโดยดี พอเวลาต่อมาชาวนาก็เริ่มปล่อยให้มันเป็นอิสระ แต่แปลกว่ามันก็ไม่ยอมไปไหนไกลๆ เพราะมันรู้ว่าตรงนี้มีความปลอดภัย และมีอะไรให้กิน
ก็เหมือนจิตใจของเราที่เราจะต้องคอยมีสติระลึกรู้อยู่ตลอดเวลา และต้องคอยบังคับมันไม่ให้เร่ร่อน ฟุ้งซ่านไปไหนไกลๆ ถ้าเราฝึกสติของเราให้เป็นแบบนี้ได้ ต่อไปมันก็จะเชื่องและไม่เที่ยวฟุ้งซ่าน ล่องลอยไปไหน และอันนี้เป็นที่มาของความมีสติ!!
อยู่มาวันหนึ่ง ชาวนาเอือมระอามากจึงล่ามโซ่ตัววัวนี้เอาไว้ในยุ้งไม่ให้ออกไปไหน และเตรียมอาหารไปให้มันกินทุกวัน แรกๆวัวไม่ยอมกิน เพราะมันไม่ชอบ มันชอบออกไปเที่ยวข้างนอกมากกว่า แต่ต่อมาก็ยอมกินโดยดี พอเวลาต่อมาชาวนาก็เริ่มปล่อยให้มันเป็นอิสระ แต่แปลกว่ามันก็ไม่ยอมไปไหนไกลๆ เพราะมันรู้ว่าตรงนี้มีความปลอดภัย และมีอะไรให้กิน
ก็เหมือนจิตใจของเราที่เราจะต้องคอยมีสติระลึกรู้อยู่ตลอดเวลา และต้องคอยบังคับมันไม่ให้เร่ร่อน ฟุ้งซ่านไปไหนไกลๆ ถ้าเราฝึกสติของเราให้เป็นแบบนี้ได้ ต่อไปมันก็จะเชื่องและไม่เที่ยวฟุ้งซ่าน ล่องลอยไปไหน และอันนี้เป็นที่มาของความมีสติ!!
