ไปดูละครเวที "จะตายไม่ว่าแต่ขอหน้าเด้ง" คณะละครตะวันชุมนุม พอดีพี่จ้อนเล่นด้วยรับปากแล้วก็เลยมาดูซักหน่อย ก็เป็นละครสนุกสนาน ดัดแปลงจากหนังเรื่อง Death Becomes Her สนุกดีครับ เจอเจ้าแหม่มอักษรเล่นด้วย แหม่มเล่นดีขึ้นมาก นักแสดงคนอื่นๆก็ถือว่าสอบผ่าน เพราะเคยผ่านมากันหลายเวทีแล้ว คนดูบางตาไปนิด ดูเอาสนุกก็ได้อยู่ ไม่คิดอะไรมาก มีมุขลูกล่อลูกชนพอสมควร "หน้ายับเป็นรอยหมอน" อะไรแบบนี้ อ้อลืมบอกไปว่าแสดงที่ อาริยองซ์ เป็นโรงละครเล็กที่มีความพร้อมพอสมควร แต่เสียอย่างเดียวที่จอดรถไม่ค่อยจะมี

อาทิตย์หน้าจะไปดูละครอักษร แล้วจะมาเล่าให้ัฟังใหม่

ได้ดูละครอักษร จุฬา เมื่อวานนี้ เรื่อง "สีดา..ศรีราม?" เป็นความการตีความเรื่องของนางสีดาในวรรณคดี รามเกียรติ์ โดยตั้งคำถามว่าถ้าเรื่องนี้เล่าจากปากนางสีดาเอง จะเป็นอย่างไร ดูโดยรวมประทับใจในภาพรวมของละครที่ทำออกมาได้เนียนในทุกๆด้าน

ฉาก - ได้ศิลปินฝรั่งชาวแคนาดา Allan Stichbury มาช่วยออกแบบ ออกแบบได้ละเอียดมาก และใช้ประโยชน์ในการแสดงได้หลายอย่าง ดูเผินๆเหมือนกำลังอยู่ในสปาที่ไหนสักแห่งหนึ่ง โดยการนำเอา ไม้ไผ่ ผ้าดิบ มาเป็นส่วนประกอบหลัก มีการนำทรายจริงๆมาประกอบบนเวที ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ซึ่งสามารถนำมาให้นักแสดงใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย ดีจิงๆๆๆๆ วงกลมที่อยู่กลางเวทีสามารถสื่อได้ถึง กรอบที่ขีดเอาไว้ในชีวิตของผู้หญิง และเมื่อนำเอาแผ่นไม้ตรงกลางออกก็แสดงถึง โยนี สัญญลักษณ์ของเพศหญิงได้ด้วย ผ้าสีแดง และ้ผ้าดิบ ที่นักแสดงเอามาโพกหัวก็คงจะแสดงถึงพันธนาการของผู้หญิง หรือไฟที่นางสีดาจะต้องเดินลุยเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธ์ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็ยังต้องทำอย่างนั้นอยู่

บท และกำกับ - ครูอุ๋ย (พรรัตน์ ดำรุง) ชอบมากครับครู สมกับเป็นฝีมือระดับครูจริงๆ ทำให้การสื่อสารเรื่องยากๆไม่เป็นการยัดเยียดจนเกินไป มีช่องว่างทิ้งไว้ให้คิดอยู่หลายๆที่ ให้ได้ตีความกันไป

กำกับลีลา โดยคุณ พิเชษฐ กลั่นชื่น ทำให้ movement ของนักแสดงมีความกลมกลืน มีจังหวะจะโคน กลิ่นอายผสมระหว่าง Modern Dance กับ ลีลาแบบไทยๆ ในบางช่วงเหมือนกับกำลังดูละครภัทรวดีอยู่เลยทีเดียว

ดนตรีประกอบ เป็นวงดนตรีไทยเล่นสด รวมกับเปียโน มีน้องมาขับเสภา 3 คน เสียงเพราะมาก แค่ฟังน้อง 3 คนขับเสภานี่ก็คุ้มแล้วครับ เสียงเพราะกรุ๋งกริ๋งเหมือนระฆังแก้วจริงๆ เยี่ยมมากครับ

นักแสดง เป็นส่วนผสมกับรุ่นเก่า และรุ่นใหม่ โดยรวม Acting ก็ไ่ม่ได้ติดใจอะไรถือว่าสอบผ่าน โดยเฉพาะน้องรุ่นใหม่ๆ มีสมาธิในการแสดงดีมากๆ ควรปรับปรุงในเรื่องของการใช้เสียงอีกนิดจะดีมาก เพราะยังใช้เสียงไม่ถูกสักคน

สรุปว่าดูละครเรื่องนี้ีมีทั้งความสนุกสนาน และมีแง่คิด เหมือนกับกำลังดูละครของแดส ภัทราวดี อักษรศาสตร์ พร้อมๆ กัน ได้ทุกๆรสชาด จริงๆ ชอบครับ

ใน UBC AF มี Acting Exercise ที่น่าสนใจอยู่หลายๆอัน จะบันทึกไว้กันลืมแล้วกัน

จุดประสงค์ ให้สังเกตุอากัปกิริยาของผู้อื่นๆ สำหรับการเลียนแบบบุคคลิกท่าทางของเพื่อน

1. แบ่งกลุ่มเป็น 2 กลุ่ม หันหน้าเข้าหากันและสังเหตุเพื่อน ทีม A ที่กำลัง Post ท่าค้างไว้ ให้ทีม B จำท่าที่มีอยู่แล้วหันหลังกลับไป ทีม A ให้เปลี่ยนอริยาบท อะไรก็ได้ 1 อย่าง เมื่อพร้อมแล้วทีม B หันกลับมา ต้องทายใหุ้ถูกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง จากนั้นให้สลับกลุ่มเป็นทีม A ทาย ทีม B ทำท่าบ้าง
2. ให้ Actor คนแรกสมมุติว่าตนเองอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งห้ามใช้เสียง จากนั้นก็แสดงอะไรก็ได้ที่เข้ากับสถานที่ดังกล่าว เพื่อนๆที่เหลือเข้าไป Join ในสถานการณ์นั้นๆ
3. ให้ Actor คนแรกไปทำท่าอะไรก็ได้ Actor คนที่ 2 จะต้องเข้าไปทำท่าทางให้เข้ากับ Actor คนที่ 1 จากนั้น Actor คนที่ 1 ออก คนที่ 3 เข้ามาทำท่าให้เข้ากับคนที่ 2 ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนถึงคนสุดท้าย
4. สมมุติว่าตนเองอยู่ในโรงพยาบาลบ้า และเราคนเดียวเป็นคนที่ไม่บ้าอยู่คน เดียว พยายามช่วยเพื่อนและหาให้ได้ว่าเขาเป็นบ้าเพราะอะไร ด้วยความเห็นใจ และสงสาร และรักเพื่อน