7 ธันวาคม 2551  

วันนี้เป็นวันพักผ่อนของเราที่ อนันดา อาศรม ซึ่งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านบาดู พรุ่งนี้เป็นวันที่ผมจะได้เข้าร่วมใน Workshop ที่ตั้งตารอคอยมาพอสมควร การอยู่ในประเทศอินเดียมาเป็นเวลากว่าสองสัปดาห์ ทำให้ผมได้เรียนรู้ในหลายสิ่งหลายอย่าง ที่คุณแพทเคยบอกว่าประเทศอินเดียเป็นเหมือน "ผ้าขี้ริ้วห่อทอง" ผมก็เห็นด้วยว่าเป็นความจริงอย่างแน่นอน การมองประเทศอินเดียเพียงผิวเผินอาจจะทำให้เราไม่สามารถเห็นและเข้าใจในความงามที่ซ่อนอยู่ลึกๆ การพูดคุยกับมอร์แกนจากประเทศอเมริกา ทำให้ผมเกิดความเข้าใจในวิถีความเป็นอยู่ของคนอินเดียมากยิ่งขึ้น มอร์แกนพูดถึง มูลวัวตากแห้ง ซึ่งในตัวของมันมีก๊าซมีเธนและเศษซากพืชซึ่งวัวมันกินเข้าไปเป็นอาหาร คนอินเดียจะนำมูลวันมาตากแห้งแล้วนำไปทำเป็นเชื้อไฟได้เป็นอย่างดี ส่วนเตาก็ไม่ต้องไปซื้อหาที่ไหน เพราะเตาของเขาทำมาจากดินขุดหลุมลงไป และตกแต่งให้เป็นรูปเตาที่ดูราวกับเป็นประติมากรรมทางศิลป์ชิ้นหนึ่ง พวกเราหลายคนสงสัยว่าเพราะเหตุใดเตาจึงดูใหม่และสะอาดมาก ชีมา ภรรยาของ ซานจอนอธิบายว่า พวกเขาจะต้องทำความสะอาดมันทุกๆเช้า ด้วยการนำมาล้างและพอกดินโคลนเข้าไปใหม่ เราจึงถึงบางอ้อ