2008/Dec/20

29 พฤศจิกายน 2551

ผมอยู่อินเดียครบ 7 วันแล้ว Workshop ของ TO (Theatre of the oppressed) ยกแรกได้เสร็จสิ้นไปแล้วเช่นกัน ความรู้สึกของผมตอนนี้มันลิงโลดอยู่ภายใน คล้ายกับเด็กพึ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ และคล้ายกับการที่ได้ไปเรียน Dialogue ของ อ. วิศิษฐ์ ที่เชียงรายครั้งแรก เพียงชั่วระยะเวลา 1 สัปดาห์ ความรู้และความเข้าใจของผมที่มีต่อละครได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง Sanjoy กับ Julian ได้ทำให้ผมรู้สึกถึงความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่ไม่สิ้นสุด ความรู้เดิมๆ เกี่ยวกับละครของผมมันน่าสนใจก็จริงแต่ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้ผ่านตำรา มันแห่งและใช้หัวสมองคิดวิเคราะห์จนมากเกินไป แต่ TO ทำให้ผมเห็นความเชื่อมโยง ความหมายของละครในมิติที่ไม่แปลกแยกออกไปจาก "ชีวิต" การใช้ชีวิตแบบไม่แบ่งแยกเป็นสิ่งที่คิดเอาเองไม่ได้ แต่ต้องลงมือทำ Parker Palmer บอกว่าการลงมือกระทำการเพียงคนเดียวนั้น ผู้ปฏิบัติย่อมจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพบกับความโดดเดี่ยว แต่ถ้าหากยังคงมีความมุ่งมั่นกับมันจนถึงที่สุดแล้ว ก็ย่อมจะมีมวลหมู่สังฆะปรากฏขึ้นเพื่อหล่อเลี้ยงซึ่งกันและกัน ผมคิดถึงเพื่อนที่นครสวรรค์ นก มิ้ง ป้อม พี่วาสนา และอดตื่นเต้นไม่ได้หากพวกเขาได้เห็นและรับรู้เข้าใจในความรู้สึกและจุดหมายใหม่ของผมในตอนนี้ ละครไม่อาจแยกออกจากการเมือง การเมืองก็เป็นเรื่องเดียวกับละคร ชีวิตกับละครและการเมืองทั้งหมดก็ไม่อาจแบ่งแยก และผมได้พบแล้วว่า TO คือคำตอบที่ดีที่สุดในขณะนี้ ในการผสมผสานหลอมรวมความคิดและการปกิบัติทั้งหมดเข้าสู่หัวใจเดียวกัน ก็คือ "การใช้ชีวิตอย่างไม่แบ่งแยก"

Comment

Comment:

Tweet