ได้ดูละครอักษร จุฬา เมื่อวานนี้ เรื่อง "สีดา..ศรีราม?" เป็นความการตีความเรื่องของนางสีดาในวรรณคดี รามเกียรติ์ โดยตั้งคำถามว่าถ้าเรื่องนี้เล่าจากปากนางสีดาเอง จะเป็นอย่างไร ดูโดยรวมประทับใจในภาพรวมของละครที่ทำออกมาได้เนียนในทุกๆด้าน
ฉาก - ได้ศิลปินฝรั่งชาวแคนาดา Allan Stichbury มาช่วยออกแบบ ออกแบบได้ละเอียดมาก และใช้ประโยชน์ในการแสดงได้หลายอย่าง ดูเผินๆเหมือนกำลังอยู่ในสปาที่ไหนสักแห่งหนึ่ง โดยการนำเอา ไม้ไผ่ ผ้าดิบ มาเป็นส่วนประกอบหลัก มีการนำทรายจริงๆมาประกอบบนเวที ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ซึ่งสามารถนำมาให้นักแสดงใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย ดีจิงๆๆๆๆ วงกลมที่อยู่กลางเวทีสามารถสื่อได้ถึง กรอบที่ขีดเอาไว้ในชีวิตของผู้หญิง และเมื่อนำเอาแผ่นไม้ตรงกลางออกก็แสดงถึง โยนี สัญญลักษณ์ของเพศหญิงได้ด้วย ผ้าสีแดง และ้ผ้าดิบ ที่นักแสดงเอามาโพกหัวก็คงจะแสดงถึงพันธนาการของผู้หญิง หรือไฟที่นางสีดาจะต้องเดินลุยเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธ์ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็ยังต้องทำอย่างนั้นอยู่
บท และกำกับ - ครูอุ๋ย (พรรัตน์ ดำรุง) ชอบมากครับครู สมกับเป็นฝีมือระดับครูจริงๆ ทำให้การสื่อสารเรื่องยากๆไม่เป็นการยัดเยียดจนเกินไป มีช่องว่างทิ้งไว้ให้คิดอยู่หลายๆที่ ให้ได้ตีความกันไป
กำกับลีลา โดยคุณ พิเชษฐ กลั่นชื่น ทำให้ movement ของนักแสดงมีความกลมกลืน มีจังหวะจะโคน กลิ่นอายผสมระหว่าง Modern Dance กับ ลีลาแบบไทยๆ ในบางช่วงเหมือนกับกำลังดูละครภัทรวดีอยู่เลยทีเดียว
ดนตรีประกอบ เป็นวงดนตรีไทยเล่นสด รวมกับเปียโน มีน้องมาขับเสภา 3 คน เสียงเพราะมาก แค่ฟังน้อง 3 คนขับเสภานี่ก็คุ้มแล้วครับ เสียงเพราะกรุ๋งกริ๋งเหมือนระฆังแก้วจริงๆ เยี่ยมมากครับ
นักแสดง เป็นส่วนผสมกับรุ่นเก่า และรุ่นใหม่ โดยรวม Acting ก็ไ่ม่ได้ติดใจอะไรถือว่าสอบผ่าน โดยเฉพาะน้องรุ่นใหม่ๆ มีสมาธิในการแสดงดีมากๆ ควรปรับปรุงในเรื่องของการใช้เสียงอีกนิดจะดีมาก เพราะยังใช้เสียงไม่ถูกสักคน
สรุปว่าดูละครเรื่องนี้ีมีทั้งความสนุกสนาน และมีแง่คิด เหมือนกับกำลังดูละครของแดส ภัทราวดี อักษรศาสตร์ พร้อมๆ กัน ได้ทุกๆรสชาด จริงๆ ชอบครับ
ฉาก - ได้ศิลปินฝรั่งชาวแคนาดา Allan Stichbury มาช่วยออกแบบ ออกแบบได้ละเอียดมาก และใช้ประโยชน์ในการแสดงได้หลายอย่าง ดูเผินๆเหมือนกำลังอยู่ในสปาที่ไหนสักแห่งหนึ่ง โดยการนำเอา ไม้ไผ่ ผ้าดิบ มาเป็นส่วนประกอบหลัก มีการนำทรายจริงๆมาประกอบบนเวที ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ซึ่งสามารถนำมาให้นักแสดงใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย ดีจิงๆๆๆๆ วงกลมที่อยู่กลางเวทีสามารถสื่อได้ถึง กรอบที่ขีดเอาไว้ในชีวิตของผู้หญิง และเมื่อนำเอาแผ่นไม้ตรงกลางออกก็แสดงถึง โยนี สัญญลักษณ์ของเพศหญิงได้ด้วย ผ้าสีแดง และ้ผ้าดิบ ที่นักแสดงเอามาโพกหัวก็คงจะแสดงถึงพันธนาการของผู้หญิง หรือไฟที่นางสีดาจะต้องเดินลุยเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธ์ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็ยังต้องทำอย่างนั้นอยู่
บท และกำกับ - ครูอุ๋ย (พรรัตน์ ดำรุง) ชอบมากครับครู สมกับเป็นฝีมือระดับครูจริงๆ ทำให้การสื่อสารเรื่องยากๆไม่เป็นการยัดเยียดจนเกินไป มีช่องว่างทิ้งไว้ให้คิดอยู่หลายๆที่ ให้ได้ตีความกันไป
กำกับลีลา โดยคุณ พิเชษฐ กลั่นชื่น ทำให้ movement ของนักแสดงมีความกลมกลืน มีจังหวะจะโคน กลิ่นอายผสมระหว่าง Modern Dance กับ ลีลาแบบไทยๆ ในบางช่วงเหมือนกับกำลังดูละครภัทรวดีอยู่เลยทีเดียว
ดนตรีประกอบ เป็นวงดนตรีไทยเล่นสด รวมกับเปียโน มีน้องมาขับเสภา 3 คน เสียงเพราะมาก แค่ฟังน้อง 3 คนขับเสภานี่ก็คุ้มแล้วครับ เสียงเพราะกรุ๋งกริ๋งเหมือนระฆังแก้วจริงๆ เยี่ยมมากครับ
นักแสดง เป็นส่วนผสมกับรุ่นเก่า และรุ่นใหม่ โดยรวม Acting ก็ไ่ม่ได้ติดใจอะไรถือว่าสอบผ่าน โดยเฉพาะน้องรุ่นใหม่ๆ มีสมาธิในการแสดงดีมากๆ ควรปรับปรุงในเรื่องของการใช้เสียงอีกนิดจะดีมาก เพราะยังใช้เสียงไม่ถูกสักคน
สรุปว่าดูละครเรื่องนี้ีมีทั้งความสนุกสนาน และมีแง่คิด เหมือนกับกำลังดูละครของแดส ภัทราวดี อักษรศาสตร์ พร้อมๆ กัน ได้ทุกๆรสชาด จริงๆ ชอบครับ
